‘In the Spotlight’ # 2: Ladan

[Greek Text to Follow]

At six months pregnant, Ladan fled her homeland in an attempt to bring safety to her unborn child after persecution by her family for marrying someone outside her tribe. Now, nurturing her baby girl in shelter provided by Caritas Cyprus, Ladan talks about the safety she has found amongst us.

By Melissa Hekkers

Ladan holds her six-month old little girl in her arms as I introduce myself within the premises of the Caritas Cyprus Women’s Shelter in Nicosia, home to up to fifteen migrant women seeking emergency shelter. It’s mid-morning and a couple of ladies refuged on location are preparing breakfast in the kitchen that leads to a backyard garden.

As I place my hand in between her infant’s clasp, I’m told that she has just had her head shaved, one of the Somali traditions Ladan has chosen to abide by; there aren’t many ideals she can enrich as she awaits for her interview with the asylum services that will determine whether she will be granted asylum to remain on the island.

At 22 years old, and seven months pregnant, Ladan left her small village in Somalia, “a big decision” as she names it, yet remains undeniably grounded as she depicts the journey that led her to Nicosia.

Not having heard from her father since 2012 who had fled their home village in search of a better future for his family, it was her father’s brother who took the reigns of Ladan’s family, including her mother and eight siblings, one of which her mother adopted after finding her starving on the streets.

It’s when I ask her why she left her home and landed in Cyprus that she introduces her uncle.

“My uncle wanted to kill my baby, he wanted me to have an abortion because my husband and I are from different tribes,” she reveals.

In Somalia, marriages don’t just symbolise a bond between a man and a woman but can also initiate a deeper relation between tribes and families. Tribes are still very much seen as a social insurance and obligations and duties toward one’s tribe are not to be dismissed.

What Ladan did was break the cultural and social norms of her own tribe. Her departure didn’t just have to do with the threat posed on her child’s life, but her very own life too.

Ladan and her husband initially met when he arrived in Ladan’s village in search for work. It was then that her uncle forbade her to come into contact with him and forced the couple to meet in secret.

“My uncle left the village for six months to go and work in the city. We got married in secret and after six months he saw I was pregnant and that I was living with my husband,” recalls Ladan as she fiddles with the fingers.

“He beat my husband with a stick and my husband ran away.”

That’s when her uncle told her that the following morning he would take her to the city to abort her baby.

“I said no and he locked me in my room.”

With her mother’s approval Ladan fled her home and embarked on a long journey bearing a six-month baby in her womb. Three months after Ladan arrived on the island, she gave birth to her little girl at the Nicosia General Hospital alone, in a foreign country, in a foreign language and with little postnatal support other than Caritas Cyprus, who made sure she followed prenatal appointments at the hospital and had a room to come home to once she had given birth.

“Now I’m alone,” she affirms after she tells me it took five hours of labour to bring her child to life. “But my baby is alive,” she adds as a matter of fact, “my life is better because my baby is alive.”

Deeming that there is nothing that could stand in the way of a mother’s love for her child, I can only fully embrace Ladan’s strength and her perseverance in attaining a better life for her daughter, albeit alone.

I ask her how she chose to name her child; a notion I understand will have a deeper meaning considering her fate.

“Amreen,” she whispers with a smile.

“And what does that mean?” I continue.

“It means sky,” she replies. “Because we share the same sky,” she adds.

From where she stands today, Ladan shares the same sky with all of us. But I know that for her, it also means that wherever she is, she will always share the same sky as her home, her country, her father, her mother, her siblings and her husband that she hopes one day will be able to join her to raise their loving daughter as one.



*** Caritas Cyprus provides shelter for Ladan and her daughter, baby supplies, and transportation and support during medical appointments. Caritas Cyprus also provides psychosocial support while Ladan awaits her decision from asylum services regarding her case.

*** The names of persons interviewed in these short stories have been changed in order to protect the privacy of the individuals.

For more information, ways to get involved, or inquiries, please call us at 22662606 or email us at administration@caritascyprus-540e8c.easywp.com

‘In the Spotlight’ # 2: Λάνταν


Έξι μηνών έγκυος και η Λάνταν διέφυγε από την πατρίδα της σε μια προσπάθεια να εξασφαλίσει ζωή και ασφάλεια στο αγέννητο παιδί της, μετά από καταδίωξη από την οικογένειά της επειδή παντρεύτηκε κάποιο από διαφορετική φυλή. Σήμερα, η Λάνταν φροντίζει το κοριτσάκι της, στο καταφύγιο που παρέχεται από την Caritas Κύπρου και μιλάει για την ασφάλεια που έχει βρει ανάμεσα μας.

 Από την Melissa Hekkers


Στις εγκαταστάσεις του Καταφυγίου Γυναικών Caritas Κύπρου στη Λευκωσία, η Λαντάν κρατά το έξι μηνών κοριτσάκι της στην αγκαλιά της. Στο καταφύγιο στεγάζονται μέχρι και δεκαπέντε μετανάστριες που αναζητούν καταφύγιο έκτακτης ανάγκης. Είναι πρώι και κάποιες από τις γυναίκες που ζουν στο καταφύγιο, προετοιμάζουν το πρωινό στην κουζίνα που οδηγεί στον κήπο της πίσω αυλής.

Καθώς τοποθετώ το χέρι μου ανάμεσα στο κούμπωμα του βρέφους της, μου λένε ότι η Λάνταν μόλις είχε ξυριστεί το κεφάλι της. Επιλέγει να ακολουθήσει αυτή την παράδοση -καθως δεν υπάρχουν και πολλά ιδεώδη με τα οποία μπορεί να εμπλουτιστεί- κάθως περιμένει τη συνέντευξη της με τις Υπηρεσίες Ασύλου αν θα της χορηγηθεί άσυλο για να παραμείνει στο νησί.

Στην ηλικία των εικοσιδύο χρονών και έξι μηνών έγκυος, η Λάνταν εγκατέλειψε το μικρό της χωριό στη Σομαλία, “μια μεγάλη απόφαση” όπως λέει, αλλά παραμένει αναμφισβήτητα προσγειωμένη καθώς περιγράφει το ταξίδι που την οδήγησε στη Λευκωσία.

Όταν το 2012 ο πατέρας της εγκατέλειψε το σπίτι τους για να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά του -χωρίς όμως να έχει ακούσει κάτι μέχρι τώρα για αυτόν- ο θείος της, ανέλαβε την ευθύνη της οικογένειας της Λάνταν -της μητέρας και των οκτώ αδελφών της, μια εκ των οποίων υιοθετήθηκε από τη μητέρα της, όταν την βρήκε άστεγη και πεινασμένη στο δρόμο.

“Ο θείος μου ήθελε να σκοτώσει το μωρό μου, ήθελε να κάνω έκτρωση επειδή ο σύζυγός μου και εγώ είμαστε από διαφορετικές φυλές”, αποκαλύπτει όταν τη ρωτώ γιατί έφυγε από το σπίτι της και πως έφτασε στην Κύπρο.

Στη Σομαλία, οι γάμοι δεν συμβολίζουν μόνο ένα δεσμό ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα, αλλά από αυτό μπορεί να ξεκινήσει και μια βαθύτερη σχέση μεταξύ φυλών και οικογενειών. Οι φυλές εξακολουθούν να θεωρούνται μορφή κοινωνικής ασφάλειας, με τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα προς τη φυλή να μην πρέπει να απορρίπτονται.

Αυτό που έκανε η Λάνταν ήταν να σπάσει τα πολιτιστικά και κοινωνικά πρότυπα της δικής της φυλής. Η αναχώρησή της απείλησε τόσο τη ζωή του παιδιού της, όσο και τη δική της.

Η Λάνταν γνώρισε τον συζυγό της όταν αυτός είχε φτάσει στο χωριό της, αναζητώντας εργασία. Ήταν τότε που ο θείος της, της απαγόρευε να έρχεται σε επαφή μαζί του και ανάγκασε το ζευγάρι να συναναντιέται κρύφα.

“Ο θείος μου έφυγε από το χωριό για έξι μήνες για να πάει και να δουλέψει στην πόλη. Παντρευτήκαμε κρυφά και μετά από έξι μήνες ανακάλυψε ότι ήμουν έγκυος και ότι ζούσα με τον σύζυγό μου”, θυμάται η Λάνταν, καθώς παίζει με τα δάχτυλα της.

“Χτύπησε τον άντρα μου με ένα ραβδί και ο σύζυγός μου έφυγε.”

Τότε ο θείος της, της είπε ότι το επόμενο πρωί θα την πήγαινε στην πόλη για να κάνει εκτρώση.

“Όταν αρνήθηκα, με κλείδωσε στο δωμάτιό μου”.

Με τη βοήθεια της μητέρας της, η Λάνταν κατάφερε να φύγει από το σπίτι της και να ξεκίνησει ένα μακρύ ταξίδι, έγκυος τότε έξι μηνών. Τρείς μήνες μετά την άφιξή της στο νησί, γέννησε το κοριτσάκι της στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, μόνη, σε μια ξένη χώρα, σε μια ξένη γλώσσα και με ελάχιστη μεταγεννητική υποστήριξη, εκτός από την Caritas, η οποία διασφάλισε ότι θα ακολούθουσε τα προγεννητικά ραντεβού στο νοσοκομείο και ότι θα είχε ένα δωμάτιο για να επιστρέψει όταν θα γεννούσε.

Χρειάστηκε πέντε ώρες για να φέρει το παιδί της στη ζωή. ”Τώρα είμαι μόνη”, μου λέει, “αλλά το μωρό μου είναι ζωντανό”.

“Η ζωή μου είναι καλύτερη επειδή το μωρό μου είναι ζωντανό”.

Θεωρώντας ότι δεν υπάρχει τίποτα που θα μπορούσε να εμποδίσει την αγάπη μιας μητέρας για το παιδί της, μπορώ μόνο να αγκαλιάσω πλήρως τη δύναμη της Λάνταν και την επιμονή της για να πετύχει -μόνη και χωρίς βοήθεια- μια καλύτερη ζωή για την κόρη της.

Την ρωτώ τι διάλεξε να ονομάσει το παιδί της και ξέρω ότι θα είναι ένα όνομα που θα θα δωσει βαθύτερο νόημα λαμβάνοντας υπόψη τη μοίρα της.

“Αμρίν,” ψιθυρίζει με ένα χαμόγελο.

“Και τι σημαίνει αυτό;” συνεχίζω.

“Σημαίνει ‘ουρανός’”, απαντά. “Γιατί μοιραζόμαστε τον ίδιο ουρανό”, προσθέτει.

Από εκεί που βρίσκεται σήμερα, η Λαντάν μοιράζεται τον ίδιο ουρανό με όλους μας. Ξέρω όμως ότι για εκείνην, σημαίνει επίσης ότι όπου και αν βρίσκεται, θα μοιράζεται πάντα τον ίδιο ουρανό με το σπίτι της, τη χώρα της, τον πατέρα της, τη μητέρα της, τα αδέλφια της και τον σύζυγό της και ελπίζει ότι μια μέρα θα είναι σε θέση να είναι μαζί της για να μεγαλώσουν την αγαπημένη κόρη τους ως οικογενεια.



*** Η Caritas Κύπρος έδωσε καταφύγιο στην Λάνταν και την κόρη της, προμήθειες για το βρέφος, μεταφορά και υποστήριξη κατά τη διάρκεια ιατρικών επισκέψεων. Η Caritas Cyprus παρέχει επίσης ψυχοκοινωνική στήριξη ενώ η Λάνταν αναμένει απόφασή από τις υπηρεσία ασύλου.

*** Τα ονόματα των ατόμων που συμμετείχαν σε συνεντεύξεις σε αυτά τα διηγήματα έχουν αλλάξει για να προστατεύσουμε την ιδιωτικότητα των ατόμων.

*** Για περισσότερες πληροφορίες ή ερωτήσεις, καλέστε στο 22662606 ή στείλτε email στο administration@caritascyprus-540e8c.easywp.com