‘In the Spotlight’ # 1: Boneh

Text and photographs by Melissa Hekkers

[Greek text to follow]

It’s within the premises of the Caritas Cyprus Migrant Centre adjacent to the Holy Cross Catholic Church in the centre of Nicosia that I first came across Boneh.

He was loosely wearing a pair of bright red headphones around his neck and showing a photo of a young girl on the screen of his cell phone.

From afar, I can just about make out what he’s saying:

“This is my daughter; she was three years old,” he says.  

“I’m so sorry,” replies a lady standing in the middle of the room.

“She died at home on the 1st of August.”

Boneh arrived in the north of Cyprus on February 29 of this year, where he was enrolled to begin a diploma in Tourism and Hotel Management at one of the universities.

Yet, four months later, a lack of funds along with an innate fear of returning home to Gambia lead him to reach out to the crossing and seek refuge from his ambiguous fate.

As he conscientiously told to me; it was tension during a community football match back home that took the life of his wife and consequently urged Boneh to flee his homeland.

“Every time we play community football, it’s always tense,” he begins as he introduces himself as the captain of his team.

“At the last match we played, I scored a goal and we were winning 1-0 after the first half. We went for a break and when we came back for the second period, we scored a second goal,” he describes.

“But the opposing team said that it was not a goal, while the referee whistled that it was. They said that they would stop the game and that it was a final match… this is how the tension started… supporters entered the field and started fighting with the referee and two of our players… a lot of people were fighting and a lot of people where injured.”

“The police came to calm the tension and eventually everyone went home, but as the leader of my team and because I scored the first goal, I didn’t know that I had some enemies,” he adds.

That evening, Boneh went home to his wife and daughter where he showered, changed clothes and was picked up by a friend to go and have a drink.

“I left my wife at home watching TV,” he recalls.

“But while I was in my friends house, I was told that four people had gone to my house to attack me. Fortunately they didn’t meet me there. But they found my wife and asked her where I was,” he pauses.

“They started using abusive language, she got scared, and then they started insulting my parents as well as her parents, and then she talked back to them, they attacked her; they started beating her. She fell to the ground. She was shouting.”

“They couldn’t reach me, so they attacked my wife.  We took her to hospital but by the time we got there she was already dead.”

As stories go and unaware, some of Boneh’s teammates decided to set light to one of the opposing player’s home, an incident for which Boneh was arrested.

“We explained everything to the police but me and my friend were taken to the community police station for one week. We were beaten. We were tortured. We told them who beat my wife but because they were people from the former government, there was no justice, nothing came out of it.”

It was a week later that Boneh was granted bail. And by coincidence, it was during his jail sentence that Boneh received his acceptance letter from the university in the north of Cyprus.

“My dad told me that they didn’t have the money for a flight ticket to Cyprus, but that it wasn’t safe for me to stay in Gambia; they had killed my wife but the target was me.”

At his father’s advice, Boneh made his way to bordering Senegal where he stayed for five months awaiting for his father to make enough money to put him on a flight to safety.

“In February I bought a ticket from Turkish Airlines, in transit to Istanbul; to Cyprus.”

“There I did one semester and I ran out of money. I knew I couldn’t go back to my country and I couldn’t stay in the north illegally, so I took my passport, went to the police and explained what happened.”

As an asylum seeker, it is while Boneh awaits his interview with immigration that his mother sadly informed him that his daughter passed away under her care. 

“On the first of August, according to my mum, my daughter was admitted to hospital because she was sick. When my mum woke up to check on her in the middle of the night she was already dead. She died from Malaria, she was three years old,” Boneh repeats to me once more looking down at the photo on his cell phone.

“I think of the life I was leading before, when I was in Gambia. I was working, I was playing football, I was living a happy life. I was with my wife, we were cooking together, we did things together, we helped each other, we had a child. We were supporting each other,” he reflects.

It seems somewhat surreal that back home, Boneh was working as a volunteer in a health, promotion and development organisation where he would visit different communities in the aim of identifying people suffering with tuberculosis, Malaria and other diseases in order to guide them to hospitals to have screenings and tests done.

I subtly try and change the tone of our conversation and eventually ask him about his headphones.

“I run,” he tells me as he takes his headset off his shoulders.

“Running helps me to free my mind,” he adds as he describes his discovery of the Pediaos footpath he uses to do his running; a place where many of us, as Nicosians, revert to clear our minds from the daily grind, each for our own, specific reasons.


*** Caritas Cyprus provided shelter for Boneh when he first arrived on the island and now supports him with administrative and psychosocial support.  

*** The names of persons interviewed in these short stories have been changed in order to protect the privacy of individuals.

For more more information or inquiries please call us at 22662606 or email us at administration@caritascyprus-540e8c.easywp.com.

‘In the Spotlight’ # 1: Boneh

Kείμενο και φωτογραφίες απο τη Melissa Hekkers

Ήταν στο Μεταναστευτικό Κέντρο της Caritas Κύπρου, δίπλα στην Καθολική Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού, στο κέντρο της Λευκωσίας, που συνάντησα για πρώτη φορά τον Boneh.

Φορούσε ένα ζευγάρι φωτεινά κόκκινα ακουστικά χαλαρά γύρω από το λαιμό του και έδειχνε μια φωτογραφία ενός νεαρού κοριτσιού στην οθόνη του κινητού του τηλεφώνου.

Από μακριά μόλις που μπορούσα να καταλάβω τί έλεγε:

«Αυτή είναι η κόρη μου. Ήταν τριών ετών», λέει.

«Λυπάμαι πολύ» απαντά μια κυρία που στέκεται στη μέση του δωματίου.

«Πέθανε στο σπίτι την 1η Αυγούστου»

Ο Boneh έφτασε βόρια της Κύπρου στις 29 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, όπου ήταν εγγεγραμμένος για να ξεκινήσει ένα πτυχίο Τουρισμού και Ξενοδοχειακής Διαχείρισης σε ένα από τα πανεπιστήμια εκεί.

Ωστόσο, τέσσερις μήνες αργότερα, η έλλειψη κονδυλίων μαζί με τον έμφυτο φόβο για επιστροφή στην πατρίδα του, την Γκάμπια, τον οδήγησαν να φτάσει στο οδόφραγμα και να αναζητήσει καταφύγιο από τη διφορούμενη μοίρα του.

Όπως μου είπε ευσυνειδήτως ήταν η ένταση κατά τη διάρκεια ενός κοινοτικού ποδοσφαιρικού αγώνα που στοίχισε τη ζωή της συζύγου του και, κατά συνέπεια, παρότρυνε τον Boneh να εγκαταλείψει την πατρίδα του.

«Κάθε φορά που παίζουμε κοινοτικό ποδόσφαιρο, η ατμόσφαιρα είναι πάντα τεταμένη,» μου λέει και μου εξηγεί πως είναι αρχηγός της ομάδας του.

«Στον τελευταίο αγώνα που έπαιξα, έβαλα ένα γκολ και κερδίσαμε 1-0 μετά το πρώτο ημίχρονο. Όταν επιστρέψαμε για το δεύτερο ημίχρονο, σημειώσαμε ένα δεύτερο γκολ,» περιγράφει.

«Όμως η αντίπαλη ομάδα έφερε ένσταση για το γκολ, ενώ ο διαιτητής το είχε σφυρίξει. Είπαν ότι θα σταματούσαν το παιχνίδι και ότι ήταν τελικός αγώνας … έτσι ξεκίνησε η ένταση … οι οπαδοί μπήκαν στο γήπεδο και άρχισαν να τσακώνονται με τον διαιτητή και δύο παίκτες μας … πολλοί πιάστηκαν στα χέρια και πολλοί τραυματίστηκαν.»

«Η αστυνομία ήρθε να κατευνάσει τα πνεύματα και τελικά όλοι πήγαν σπίτι, αλλά ως ηγέτης της ομάδας μου και επειδή σημείωσα το πρώτο γκολ, δεν αντιλήφθηκα ότι είχα κάνει μερικούς εχθρούς,» προσθέτει.

Εκείνο το βράδυ, ο Boneh επέστρεψε σπίτι στη γυναίκα και την κόρη του. Έκανε ντους, άλλαξε ρούχα και πέρασε να τον πάρει ένας φίλος για να πιουν ένα ποτό.

«Άφησα τη γυναίκα μου στο σπίτι να βλέπει τηλεόραση,» θυμάται.

«Όσο ήμουν στο σπίτι του φίλου μου, μου είπαν ότι τέσσερις άνθρωποι είχαν πάει στο σπίτι μου για να μου επιτεθούν. Ευτυχώς δεν με συνάντησαν εκεί. Βρήκαν όμως τη σύζυγό μου και τη ρώτησαν που ήμουν,» κάνει μια παύση.

«Άρχισαν να χρησιμοποιούν υβριστική γλώσσα, εκείνη φοβήθηκε, και άρχισαν να προσβάλλουν τους γονείς μου και τους γονείς της, και όταν τους αντιμίλησε, της επιτέθηκαν. Άρχισαν να την χτυπούν με βία. Έπεσε κάτω. Φώναζε.»

«Δε με βρήκαν, έτσι επιτέθηκαν στη γυναίκα μου. Την πήραμε στο νοσοκομείο, αλλά ήταν ήδη νεκρή.»

Μη ξέροντας τι έχει συμβεί, ορισμένοι από τους συμπαίκτες του Boneh αποφάσισαν να βάλουν φωτιά σε ένα από τα σπίτια των αντιπάλων του, για το οποίο συνελήφθη ο Boneh.

«Εξηγήσαμε τα πάντα στην αστυνομία αλλά εγώ και ο φίλος μου οδηγηθήκαμε στο κοινοτικό αστυνομικό τμήμα όπου και παραμείναμε για μια εβδομάδα. Μας ξυλοκόπησαν. Μας βασάνισαν. Τους είπαμε ποιος χτύπησε τη σύζυγό μου αλλά επειδή ήταν άνθρωποι από την προηγούμενη κυβέρνηση, δεν υπήρχε δικαιοσύνη, τίποτα δεν βγήκε από αυτό».

Μια εβδομάδα αργότερα ο Boneh βγήκε από τη φυλακή. Κατά σύμπτωση, ήταν κατά τη διάρκεια της ποινής φυλάκισης του που ο Boneh έλαβε επιστολή ότι τον δέχτηκαν στο πανεπιστήμιο στα βόρεια της Κύπρου.

«Ο μπαμπάς μου μου είπε ότι δεν είχαν τα χρήματα για το αεροπορικό εισιτήριο για την Κύπρο, αλλά ότι δεν ήταν ασφαλές για μένα να μείνω στη Γκάμπια. Είχαν σκοτώσει τη γυναίκα μου, αλλά ο στόχος ήμουν εγώ.»

Ακολουθώντας τις συμβουλές του πατέρα του, ο Boneh πήγε στην γειτονική Σενεγάλη όπου παρέμεινε για πέντε μήνες περιμένοντας τον πατέρα του να βγάλει αρκετά χρήματα για να τον βάλει σε μια πτήση με προορισμό την ασφάλεια.

«Τον Φεβρουάριο αγόρασα ένα εισιτήριο από τις Turkish Airlines, με διέλευση στην Κωνσταντινούπολη, προς στην Κύπρο.»

«Εκεί έκανα ένα εξάμηνο και μου τελείωσαν τα χρήματα. Ήξερα ότι δεν μπορούσα να επιστρέψω στη πατρίδα μου και δεν μπορούσα να μείνω παράνομα στο Βορρά, έτσι πήρα το διαβατήριό μου, πήγα στην αστυνομία και εξήγησα τι συνέβη.»

Ως αιτητής ασύλου, και ενώ ο Boneh περίμενε τη συνέντευξή του με το τμήμα μετανάστευσης, η μητέρα του τον ενημέρωσε, ότι δυστυχώς η κόρη του πέθανε υπό τη φροντίδα της.

«Την 1η του Αυγούστου, σύμφωνα με τη μαμά μου, η κόρη μου πήγε στο νοσοκομείο επειδή ήταν άρρωστη. Όταν η μαμά μου ξύπνησε για να την δει στη μέση της νύχτας ήταν ήδη νεκρή. Πέθανε από την ελονοσία, ήταν τριών ετών», επαναλαμβάνει ο Boneh για άλλη μια φορά κοιτάζοντας προς τα κάτω τη φωτογραφία της στο κινητό του τηλέφωνο.

«Σκέφτομαι τη ζωή μου πριν, όταν βρισκόμουν στη Γκάμπια. Δούλευα, έπαιζα ποδόσφαιρο, ζούσα μια ευτυχισμένη ζωή. Ήμουν με τη γυναίκα μου, μαγειρεύαμε μαζί, κάναμε πράγματα μαζί, βοηθούσαμε ο ένας τον άλλο, είχαμε ένα παιδί. Υποστηρίζαμε ο ένας τον άλλον», συλλογίζεται.

Φαίνεται κάπως σουρεαλιστικό ότι στην Γκάμπια, ο Boneh εργάστηκε ως εθελοντής σε οργανισμό υγείας, προώθησης και ανάπτυξης όπου επισκεπτόταν διάφορες κοινότητες με σκοπό να εντοπίσει τους ανθρώπους που πάσχουν από φυματίωση, ελονοσία και άλλες ασθένειες για να τους μεταφέρει στα νοσοκομεία για να κάνουν περαιτέρω εξετάσεις.

Προσπαθώ απαλά να αλλάξω τον τόνο της συνομιλίας μας και τελικά τον ρωτάω για τα ακουστικά του.

“Τρέχω», μου λέει καθώς παίρνει τα ακουστικά από τους ώμους του.

“Το τρέξιμο με βοηθά να απελευθερώσω το μυαλό μου», προσθέτει καθώς περιγράφει την ανακάλυψη του πεζοδρομίου Πεδιαίου που χρησιμοποιεί για να κάνει το τρέξιμό του, ένα μέρος όπου πολλοί από εμάς, οι Λευκωσιάτες, πάμε για να καθαρίσουμε το μυαλό μας από τα καθημερινά μας προβλήματα, ο καθένας για δικούς του, συγκεκριμένους λόγους.


*** Η Caritas Cyprus έδωσε καταφύγιο στον Boneh όταν έφτασε στην Λευκωσία και τώρα του παρέχει με διοικητική και ψυχοκοινωνική υποστήριξη.

*** Τα ονόματα των ατόμων που συμμετείχαν σε συνεντεύξεις σε αυτά τα διηγήματα έχουν αλλάξει για να προστατεύσουμε την ιδιωτικότητα των ατόμων.