‘In the Spotlight’ #9: Anna

Share on Facebook1Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0

[Greek text to follow]

Text by Melissa Hekkers

It’s early in the morning as I make my way to one of the older, more run-down hotels in the old town of Nicosia to meet Anna, one of the members of the twenty or more families from Iraq that are temporarily being hosted there. The Kofinou Reception Centre remains full; unable to find accommodation, these asylum-seeker families with children remain in temporary quarters. Hopeless, they recognise that they are better off than their childless counterparts, many of whom are also homeless.

As I wait for Anna on a pedestrian side street of Laiki Geitonia, I’m surrounded by cats and children who have made the street their playground as their parents supervise them from afar. The scene feels oddly global; there’s little that is typically local about it aside from a Cypriot tavern where a couple of people are polishing cutlery and a souvenir shop that stands at the corner of the street.

Anna walks out of the hotel entrance door with her husband who is holding their young daughter in his arms. Anna’s son stands discretely behind them. We greet each other almost in silence; Anna nods to her husband and leads the way to their hotel room where we spend the next hour talking about her family’s story.

We begin our conversation reliving the protests the families temporarily residing in the old-city hotel carried out at the Labour Ministry and Presidential Palace weeks ago. Unable to get through to anyone at the social welfare offices, they wanted to raise awareness about their inability to find a home or a job and the fact that their children were not able to go to school. Conditions at the Kofinou Reception Centre in Larnaca must be better than this, they asserted.

“We have been here for more than three months and we haven’t found a solution up until now, we are homeless without money, without the ability to cook for our children,” says Anna sitting at the edge of one of the three beds crammed in the room.

Anna’s family is one of the families that camped in the Eirini Park at the beginning of summer when they first arrived on the island because no accommodation could be found.

“We’ve stayed in tents many times, we’re searching for a house, we went to Larnaca, we went to the villages, around Nicosia and on bazaraki.com,” explains Anna, “we say we are refugees and the welfare will pay for the house, but they’re not ready to give their houses to refugees, they’re not ready to work with government,” continues Anna, dumbfounded.

“The government is pressuring us to find a house, but with 200 euros a month we can’t find a house,” she adds. “We also have a problem with the coupons because we don’t have a kitchen to cook food, we only buy fruit and cheese… I’m taking food from the neighbours. I’m very ashamed but what can I do?” Anna asks me.

Leaving Iraq

Anna left Iraq for fear of her life.

At the age of 14, she was forced to marry her cousin (her father’s brother’s son) because of his sexual orientation. In Iraq, lesbian, gay, bisexual, transgender (LGBT) persons are subject to widespread discrimination. Homosexuality itself has been legal since 2003, yet in Iraq LGBT persons don’t have any legal protection against discrimination and are frequently victims of vigilante justice and honour killings.

“My family wanted to cover the fact that he was gay by making me marry him,” confesses Anna.

“I didn’t know that he was gay… When he brought men to the house and I realised, he beat me. I told my family that I didn’t want to be with him and they beat me and when my husband found out that I knew he was gay things got worse.”

Anna reached out to the police where she found no support because her family had paid the police to dismiss her claims. “Nobody could help me,” she adds as she talks about the son created through this first marriage.

Following many years of oppression, Anna eventually met her second husband from whom she now has a young daughter too. It was after Anna was threated with death for repeatedly going to the police that her future second husband tried to protect her. He was shot at by Anna’s family. This was the spark that made them decide to flee Iraq.

Anna tells me about the ordeal her family went through to try and cross the Turkish and Greek borders in hope of a better future in Europe. The family were exploited by officials and others along the way; they found themselves travelling in unsafe and dangerous conditions, including a freezer car for hours. Anna almost gave birth to her daughter during one of the times she was detained in prison.

“Every day I have this pain in my heart, I don’t want big things, I want to live normally like others, I have never seen happiness in my life. I have never enjoyed life,” she tells me with her eyes filled with tears.

“The country (Cyprus) is very nice, the people want to help us, when we were in the park Cypriot people brought us food, biscuits and pampers for my daughter. The police officers were very sad for our situation; they didn’t like that we are like this. But maybe they can’t do more for refugees; maybe they have a limit… I just want to save my children’s life; I want to send my son to school and make him a good human, not to be like his father. This is a drop of my life; what I’ve seen is my life you can’t imagine.” 

**The names of persons interviewed in these short stories have been changed to protect their privacy.

*** For more information or ways to get involved please call us at 22662606 or email us at administration@caritascyprus.org.

‘In the Spotlight’ #9: Άννα

Συνέντευξη της Melissa Hekkers

Είναι νωρίς το πρωί, καθώς πηγαίνω σε ένα από τα παλαιότερα και πιο καταρρακωμένα ξενοδοχεία στην παλιάς πόλης της Λευκωσίας, για να συναντήσω την Άννα, ένα από τα μέλη των είκοσι και πλέον οικογενειών από το Ιράκ που φιλοξενούνται προσωρινά εκεί. Το Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Πολιτικού Ασύλου της Κοφίνου παραμένει γεμάτο. Αδυνατώντας να βρουν διαμονή, οι οικογένειες των αιτητών ασύλου και τα παιδιά τους, παραμένουν προσωρινά εκεί. Απελπισμένοι, αναγνωρίζουν ότι έχουν καλύτερη μοίρα από τους όσους δεν έχουν παιδιά, πολλοί εκ των οποίων παραμένουν άστεγοι.

Καθώς περιμένω την Άννα σε έναν από τους πεζόδρομους της Λαϊκής Γειτονιάς, είμαι περιτριγυρισμένη από γάτες και παιδιά που έχουν μετατρέψει το δρόμο σε παιδική χαρά, καθώς οι γονείς τούς τους επιβλέπουν από μακριά. Το σκηνικό μου φαίνεται περίεργα παγκόσμιο. Λίγα στοιχεία δείχνουν τοπικά, εκτός από μια κυπριακή ταβέρνα, όπου σερβιτόροι γυαλίζουν μαχαιροπίρουνα και ένα κατάστημα αναμνηστικών δώρων στη γωνία του δρόμου.

Η Άννα βγαίνει από την είσοδο του ξενοδοχείου με τον σύζυγό της που κρατά την κόρη τους στην αγκαλιά του. Ο γιος της Άννας στέκεται διακριτικά πίσω τους. Χαιρετίζουμε η μια την άλλη σιωπηλά. Η Άννα κάνει νεύμα στον σύζυγό της και μας οδηγεί προς το δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου περνάμε την επόμενη ώρα μιλώντας για την ιστορία της οικογένειάς της.

Αρχίζουμε τη συζήτησή μας με τις διαμαρτυρίες που είχαν πραγματοποιήσει οι οικογένειες που διαμένουν προσωρινά στο ξενοδοχείο της παλιάς πόλης έξω από το Υπουργείο Εργασίας και το Προεδρικό Μέγαρο πριν από μερικές εβδομάδες. Δεν κατάφεραν να μιλήσουν με οποιονδήποτε στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας. Αυτό που θέλουν είναι να ευαισθητοποιήσουν για την ανεπάρκειά τους να βρουν σπίτι, εργασία και το γεγονός ότι τα παιδιά τους δεν μπορούν να πηγαίνουν σχολείο. Οι συνθήκες στο Κέντρο Υποδοχής Κοφίνου στη Λάρνακα πρέπει να είναι καλύτερες από αυτο που βιώνουν.

«Βρισκόμαστε εδώ για περισσότερο από τρεις μήνες και μέχρι σήμερα δε βρέθηκε κάποια λύση. Είμαστε άστεγοι, χωρίς χρήματα, χωρίς τη δυνατότητα να μαγειρέψουμε για τα παιδιά μας», λέει η Άννα καθώς κάθεται στην άκρη ενός κρεβατιού από τα τρία που είναι στριμωγμένα στο μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Η οικογένεια της Άννας είναι μια από τις οικογένειες που είχαν κατασκηνώσει στο πάρκο της Ειρήνης, αρχές του καλοκαιριού όταν έφθασαν για πρώτη φορά στην Κύπρο και αυτό επειδή δεν είχε βρεθεί κανένας χώρος φιλοξενείας.

«Έχουμε μείνει πολλές φορές σε αντίσκηνα, ψάχνουμε για ένα σπίτι. Πήγαμε στη Λάρνακα, πήγαμε σε χωριά γύρω από τη Λευκωσία, ακόμα και στο bazaraki.com», εξηγεί η Άννα. “Λέμε ότι είμαστε πρόσφυγες και ότι θα πληρώσει το Γραφείο Ευημερίας, αλλά ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να δώσει το σπίτι του σε πρόσφυγες, δεν είναι έτοιμοι να συνεργαστούν με την κυβέρνηση», συνεχίζει η Άννα, άναυδη με την κατάσταση.

«Η κυβέρνηση μας πιέζει να βρούμε σπίτι, αλλά με 200 ευρώ το μήνα πως μπορεί να βρεθεί σπίτι; Έχουμε πρόβλημα και με τα κουπόνια φαγητού γιατί δεν έχουμε κουζίνα για να μαγειρέψουμε. Αγοράζουμε μόνο φρούτα και τυρί… Μας δίνουν φαγητό οι γείτονες. Νιώθω ντροπή, αλλά τι άλλο μπορώ να κάνω;» με ρωτάει η Άννα.

Φευγοντας από το Ιράκ

Η Άννα έφυγε απο το Ιράκ από φόβο για τη ζωή της. Στην ηλικία των 14 χρονών αναγκάστηκε να παντρευτεί τον ξαδέλφό της, γιο του αδελφού του πατέρα της. Και αυτό, λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Στο Ιράκ, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι και τρανσέξουαλ (LGBT) υπόκεινται σε βαριά διάκριση. Η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη από το 2003, ωστόσο στο Ιράκ τα ΛΟΑΤ άτομα δεν έχουν καμία νομική προστασία κατά της διάκρισης και συχνά πέφτουν θύματα της δράσης ομάδων πολιτοφυλακής, εκτελέσεις και φόνων τιμής.

«Η οικογένειά μου ήθελε να επικαλύψει το γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλος με το να τον παντρευτώ», ομολογεί η Άννα.

«Δεν ήξερα ότι ήταν γκέι… Όταν συνειδητοποίησα ότι έφερνε άντρες στο σπίτι, άρχισε να με χτυπάει. Όταν είπα στην οικογένειά μου ότι δεν ήθελα να είμαι μαζί του, με χτύπησαν και αυτοί. Όταν ο σύζυγός μου ανακάλυψε ότι ήξερα ότι ήταν ομοφυλόφιλος η κατάσταση χειροτέρεψε.»

Η Άννα πήγε στην αστυνομία, όπου δε βρήκε ούτε εκεί στήριξη και αυτό γιατί η οικογένειά της είχε χρηματίσει την αστυνομία για να απορρίψει τις αξιώσεις της. «Κανείς δεν μπορούσε να με βοηθήσει», προσθέτει, καθώς μιλάει για τον γιο που απόκτησε μέσω αυτού του (πρώτου) γάμου.

Μετά από πολλά χρόνια καταπίεσης, η Άννα συναντήσε τον δεύτερο σύζυγό της, με τον οποίο έχει αποκτήσει μια μικρή κόρη. Ήταν μετά από απειλές κατά της ζωή της -γιατί επανειλημμένα η Άννα πήγαινε στην αστυνομία- που ο μέλλων σύζυγός της προσπάθησε να την προστατεύσει. Η οικογένεια της Άννας τον πυροβολήσε και αυτό το γεγονός έγινε η αιτία που τους έκανε να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν το Ιράκ.

Η Άννα μου λέει για τη βασανιστική δοκιμασία που πέρασε η οικογένειά της στην προσπαθειά της να διασχίσει τα τουρκικά και ελληνικά σύνορα με την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη. Η οικογένεια καθόλη τη διάρκεια της πορεία της, έπεσε θύμα εκμετάλλευσης από κυβερνητικούς και μη παράγοντες. Ταξίδεψαν κάτω από επικίνδυνες συνθήκες, για ώρες μέσα σε φορτηγό κατάψυξης. Η Άννα κρατήθηκε στη φυλακή πολλές φορές, μια εκ των οποίων, παρολίγο να γεννήσει την κόρη της.

«Κάθε μέρα έχω αυτό τον πόνο στην καρδιά μου. Δε θέλω μεγάλα πράγματα, θέλω να ζήσω κανονικά όπως όλοι οι άλλοι. Δεν έχω δει ευτυχία στη ζωή μου. Δεν έχω απολαύσει τη ζωή», μου λέει με μάτια γεμάτα δάκρυα.

«Η Κύπρος είναι πολύ ωραία, οι άνθρωποι θέλουν να μας βοηθήσουν. Όταν βρισκόμασταν στο πάρκο μας έφεραν φαγητό, μπισκότα και πάννες για την κόρη μου. Οι αστυνομικοί ήταν πολύ στεναχωρημένοι για την κατάστασή μας, δεν τους άρεσε ότι είμασταν έτσι. Αλλά ίσως δεν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο για τους πρόσφυγες. Ίσως υπάρχει ένα όριο… Θέλω μόνο να σωθεί η ζωή των παιδιών μου. Θέλω να στείλω τον γιο μου στο σχολείο και να τον κάνω καλό άνθρωπο, να μην γίνει σαν τον πατέρα του. Αυτό είναι μόνο μια σταγόνα από τη ζωή μου. Εχω δει στη ζωη μου πράγματα που δεν μπορείς να φανταστείς.»

** Τα ονόματα των ατόμων έχουν αλλάξει για να προστατυετί η ιδιωτικότητά τους.
*** Για περισσότερες πληροφορίες ή ερωτήσεις, καλέστε στο 22662606 ή στείλτε email στο administration@caritascyprus.org.

 

Share on Facebook1Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *