‘In the Spotlight’ #7: Janet

Share on Facebook59Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0

[Greek Text to Follow]

 

 

 

Text and photographs by Melissa Hekkers

The Filipino community is one of the biggest and perhaps most active migrant communities in Cyprus with an estimated 12,000 nationals living on the island.

One of the ways to rationalise this number is by visiting the Eirini Park in Nicosia on a Sunday morning. Here, hundreds of Filipino migrants and other migrant groups gather on a weekly basis where they cook, share cook, and enjoy their food together, and regroup after a week’s interval.

Another location one will encounter the realms of the Filipino community is on the playground of the Ayios Dometios High School. Every Sunday, dozens of Filipino women from across the island make their way to the school premises to play volleyball, a prevalent sport back in the Philippines. In Cyprus though, playing on one of the teams is not simply playing in a sport; it has an extra dimension to it. Participating is also an opportunity to share thoughts, struggles, successes, and to encourage one another.

On a Sunday morning in April, I made my way to the playground to meet Janet, a Filipino domestic worker who has made Cyprus her home for the last eight years. As the founder and coach of the VTN Angels, Janet was a national volleyball player in the Philippines. Today, she conveys her knowhow and positive outlook on her community in Cyprus.

“I will stay for as long as I need to work because most of us really need to work for our family back in the Philippines,” Janet reveals in response to my surprise with regards to how long she has been on the island.

“The problem in the Philippines is unemployment,” she adds. “Even if some of us have a degree, it’s hard for us to find a job there… we don’t have any choice but to go out of the country and work; any kind of work that we can fit in and it happened that I fit in Cyprus,” she laughs.

“I’m happy here because I also make people happy through volleyball… I encourage my team, I love doing so with other players and even my friends, I support my family by working here,” she adds confidently.

Yet Janet left her now nine-year-old daughter back home when she left for work, and separated with her husband when she departed.

“We don’t want to leave to our children or anything like that, but since I was separated and I needed to support my child, I left. But thanks to technology I can talk to her everyday and see her somehow and we made an arrangement that every two years I go and see her in person.”

Coincidently, the day I met Janet, she was mentally preparing herself to return to the Philippines to see her daughter the following morning.

“I just talked to her [daughter] before I left the house, she’s waiting for me, she can’t sleep, like me!” she rebuttal’s with excitement.

But Janet doesn’t seem to shy away from reality that easily.

“It’s been difficult bringing up a child from far away, because as a mother we really love to have our children with us. I’m trying to do what mothers can do for their child by using technology. I try my best to teach her and help her in school, every time we talk I ask her about her school, her assignments and the subjects she’s studying and I try my best to do my research and give her some information. I try and teach her good manners and right conduct and how to mingle with other people, the values in the Philippines, how to communicate, and she’s learning because she’s a very clever little girl!”

Janet also perceives the challenges her daughter is facing while she is away. “Every time I see her it’s okay, but I can feel that there are some difficulties in her, that she needs me beside her, something like that. Sometimes I feel she keeps things to herself… or she doesn’t say what she really feels. That’s why when I go home to the Philippines I try and have a mother and daughter talk and be her best friend so that she can say what she thinks and what she feels.”

“It’s also difficult because she is around lots of children that have their parents, but we have some neighbours whose parents are also away and I told her to communicate with them frequently so that she can see the differences and see what we have and what we don’t have, I know she understands!”

For the past 13 years Janet has been supporting her mother and her eight siblings.

“Our father left us at an early age, and I stood up as a breadwinner of the family. This is my second employment in Cyprus.’

Having lost her first employment when the financial crisis hit Cyprus in 2013, Janet managed to find another employer. “During that time, for a few months, it was hard for me, trying to find another job, it was really difficult because the economy was down.”

We part as Janet is called to the pitch to replace one of the players of her team. She’s excited about going home to see her daughter. I bow to her strength as a mother bringing up her child from a distance. Recently celebrating Mother’s Day, I think about the sacrifices that mothers make for their children every day.

 

*** Caritas Cyprus assists domestic workers and agricultural workers with labour relations issues, immigration issues, and other humanitarian needs.

*** For more information or ways to get involved please call us at 22662606 or email us at administration@caritascyprus.org.


‘In the Spotlight’ # 7: Janet

 

Κείμενο και φωτογραφίες από τη Melissa Hekkers

Η Φιλιππινέζικη κοινότητα είναι μία από τις μεγαλύτερες και ίσως πιο ενεργές κοινότητες μεταναστών στην Κύπρο, με περίπου 12.000 υπηκόους να ζουν στο νησί.

Ένας από τους τρόπους να καταλάβει κάνεις πόσο μεγάλη είναι αυτή η κοινότητα είναι μια επίσκεψη στο Πάρκο Ειρήνης στη Λευκωσία, μια Κυριακή πρωί. Εκεί, εκατοντάδες φιλιππινέζοι μετανάστες και άλλες ομάδες μεταναστών συγκεντρώνονται σε εβδομαδιαία βάση, για να μαγειρέψουν και να απολαύσουν μαζί το φαγητό τους και να ξανακανονίσουν να συναντηθούν όλοι μαζί ξανά μετά από μια βδομάδα.

Μια άλλη τοποθεσία όπου θα δείτε δραστηριότητες της κοινότητας των Φιλιππίνων είναι στην αυλή του Γυμνασίου του Αγίου Δομέτιου. Κάθε Κυριακή, δεκάδες Φιλιππινέζοι από ολόκληρο το νησί έρχονται στο σχολείο για να παίξουν βόλεϊ, ένα διαδεδομένο άθλημα στις Φιλιππίνες. Στην Κύπρο όμως, όταν παίζουν σε μία από τις ομάδες δεν παίζουν απλώς ένα άθλημα – υπάρχει μια επιπλέον διάσταση στη δραστηριότητα αυτή, καθώς η συμμετοχή τους σε ομάδα είναι και μια ευκαιρία για να μοιραστούν τις σκέψεις τους, τις αγωνίες τους και επιτυχίες και να ενθαρρύνουν ο ένας τον άλλον.

Ένα πρωινό μιας Κυριακής του Απρίλη, πήγα στην αυλή του συγκεκριμένου σχολείου για να συναντήσω τη Janet, μια Φιλιππινέζα οικιακή βοηθό που έχει κάνει την Κύπρο το σπίτι της για τα τελευταία οκτώ χρόνια. Ως ιδρυτής και προπονήτρια των VTN Angels, η Janet ήταν εθνική παίκτρια βόλεϊ στις Φιλιππίνες. Σήμερα, μεταδίδει την γνώση της και τις θετικές της προοπτικές στην κοινότητα της στην Κύπρο.

“Θα μείνω για όσο χρειάζεται να εργάζομαι γιατί οι περισσότεροι από εμάς πρέπει πραγματικά να εργαστούμε για την οικογένειά μας που είναι στις Φιλιππίνες”, αποκαλύπτει η Janet, απαντώντας στην ερώτηση μου, σχετικά με το πόσο καιρό βρισκόταν στο νησί.

“Το πρόβλημα στις Φιλιππίνες είναι η ανεργία”, προσθέτει. “Ακόμα κι αν κάποιοι από εμάς έχουν πτυχίο, είναι δύσκολο να βρούμε δουλειά εκεί … δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να φύγουμε από τη χώρα και να βρούμε οποιαδήποτε είδους δουλειά που να μας ταιριάζει και συνέβη να ταιριάξω στην Κύπρο “, απαντάει γελώντας.

"Είμαι ευτυχισμένη εδώ γιατί δίνω ευχαρίστηση στους ανθρώπους με το βόλεϊ ... Ενθαρρύνω την ομάδα μου, και άλλους παίκτες και ακόμη και φίλους μου, στηρίζω την οικογένειά μου δουλεύοντας εδώ", προσθέτει με σιγουριά.

Όμως, η Janet άφησε την κόρη της στις Φιλιππίνες όταν ήταν εννέα ετών, όταν έφυγε για δουλειά και χώρισε με το σύζυγό της όταν αναχώρησε.

«Δεν θέλουμε να αφήνουμε παιδιά μας ή κάτι τέτοιο, αλλά επειδή ήμουν χωρισμένη και έπρεπε να στηρίξω το παιδί μου, έφυγα. Αλλά χάρη στην τεχνολογία μπορώ να της μιλώ καθημερινά και κατά κάποιο τρόπο να την βλέπω. Κάναμε συμφωνία ότι κάθε δύο χρόνια θα πηγαίνω να την βλέπω στις Φιλιππίνες ».

Συμπτωματικά, την ημέρα που γνώρισα τη Janet, προετοιμαζόταν διανοητικά να επιστρέψει στις Φιλιππίνες για να δει την κόρη της το επόμενο πρωί.

“Μόλις της μίλησα [στην κόρη] πριν φύγω από το σπίτι, με περιμένει, δεν μπορεί να κοιμηθεί, όπως ούτε και εγώ!”, απαντά με ενθουσιασμό.

Αλλά η Janet δεν αποφεύγει την πραγματικότητα τόσο εύκολα.

“Ήταν δύσκολο να μεγαλώσω ένα παιδί από μακριά, γιατί ως μητέρα πραγματικά θα θέλαμε πολύ να έχουμε τα παιδιά μας μαζί μας. Προσπαθώ να κάνω ότι κάνουν οι μητέρες για το παιδί τους χρησιμοποιώντας την τεχνολογία. Προσπαθώ να της μαθαίνω πράγματα και να την βοηθήσω στο σχολείο, κάθε φορά που μιλάμε, την ρωτώ για το σχολείο της, για τα μαθήματα της και τι μελετά και προσπαθώ να κάνω τις δικές μου έρευνες και να της δώσω κι εγώ κάποιες πληροφορίες. Προσπαθώ να της διδάξω καλούς τρόπους και σωστή συμπεριφορά και πως να κάνει παρέα με άλλους ανθρώπους, τις ηθικές αξίες στις Φιλιππίνες, πώς να επικοινωνεί και να μαθαίνει γιατί είναι πολύ έξυπνο κοριτσάκι! ”

Η Janet αντιλαμβάνεται επίσης τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κόρη της ενώ είναι μακριά. «Κάθε φορά που την βλέπω από κοντά είναι εντάξει, αλλά αισθάνομαι ότι αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες, ότι με έχει ανάγκη να είμαι δίπλα της, κάτι τέτοιο. Μερικές φορές αισθάνομαι ότι κρατά πράγματα στον εαυτό της … ή δεν λέει τι αισθάνεται πραγματικά. Γι ‘αυτό όταν πάω στις Φιλιππίνες, προσπαθώ να της μιλήσω ως μητέρα και να είμαι η καλύτερη της φίλη, έτσι ώστε να μπορεί να μου πει τι σκέφτεται και τι αισθάνεται “.

“Είναι επίσης δύσκολο γιατί γύρω τις υπάρχουν πολλά παιδιά που έχουν τους γονείς τους αλλά έχουμε και κάποιους γείτονες των οποίων οι γονείς είναι επίσης μακριά και της είπα να επικοινωνεί μαζί τους συχνά, ώστε να βλέπει τις διαφορές και να βλέπει τι έχουμε και τι δεν έχουμε, ξέρω ότι καταλαβαίνει! ”

Για τα τελευταία 13 χρόνια η Janet στηρίζει οικονομικά τη μητέρα της και τα οκτώ αδέλφια της.

“Ο πατέρας μας μας άφησε σε νεαρή ηλικία και έγινα η υπεύθυνη της οικογένειας. Αυτή είναι η δεύτερη απασχόλησή μου στην Κύπρο. ”

Έχοντας χάσει την πρώτη της απασχόληση όταν η οικονομική κρίση έπληξε την Κύπρο το 2013, η Janet κατάφερε να βρει άλλο εργοδότη. “Κατά τη διάρκεια αυτού του χρόνου, για μερικούς μήνες, ήταν δύσκολο για μένα, προσπαθώντας να βρω άλλη δουλειά, ήταν πραγματικά δύσκολο γιατί η οικονομία ήταν πληγμένη”.

Αποχαιρετώ την Janet καθώς καλείται στο γήπεδο για να αντικαταστήσει έναν από τους παίκτες της ομάδας της. Είναι ενθουσιασμένη που θα πάει στο σπίτι της για να δει την κόρη της. Υποκλίνομαι στη δύναμή της ως μητέρα που μεγαλώνει το παιδί της από μακρινή απόσταση. Έχοντας στο μυαλό μου ότι πρόσφατα ήταν η γιορτή της μητέρας, σκέφτομαι τις θυσίες που κάνουν οι μητέρες για τα παιδιά τους καθημερινά.

 

*** Ο Caritas Κύπρου προσφέρει βοήθεια σε οικιακούς βοηθούς και εργάτες που ασχολούνται με τη γεωργία σε σχέση με την αντιμετώπιση των ζητημάτων σχετικά με τις εργασιακές σχέσεις, των ζητημάτων της μετανάστευσης και την εκπλήρωση άλλων ανθρωπιστικών αναγκών.

*** Για περισσότερες πληροφορίες ή ερωτήσεις, καλέστε στο 22662606 ή στείλτε email στο administration@caritascyprus.org .

 

 

Share on Facebook59Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0Pin on Pinterest0

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *